Hoe ik webdeveloper ben geworden

of – mijn Full Circle moment met de Moorhuhn

Het moet ergens begin 2000 geweest zijn, als ik daar zo over nadenk. MySpace was net groot, na school logden we allemaal in bij MSN of ICQ - ik weet mijn nummer nog steeds. Iedereen was obsessief bezig met Pokémons verzamelen of het jagen op Moorhühner (zie video)  Ik was in ieder geval een van hen.

Ik heb het dus aan Moorhuhn en Pokémon te danken dat ik vandaag deze blogpost schrijf. Vroeger, toen de modems nog kraakten als je inbelde op het internet, werd de schermtijd door mijn ouders aan banden gelegd. Je moest daar dus wijs mee omgaan. Zo heb ik dagelijks de gebruikelijke sites afgestruind. Pokemon.de had altijd het coolste design en de beste spellen. Het Moorhuhn- forum was een community van mensen die, nou ja... graag Moorhuhn speelden. Ik was daar trouwens best heel goed in. Maar dat is een ander verhaal. Veel van die users hadden een eigen fanpagina. Zo besloot ik er ook één voor mezelf te bouwen.

Check – upload naar de server. Boom. De vonk was overgeslagen.

Een oudere vriendin van mij, die ik via onze muziekvereniging kende, had destijds een eigen FTP-server omdat ze op een mediacollege zat. Van haar kreeg ik gratis mijn eigen plekje op de server om mijn website te hosten. Ik had eigenlijk geen idee hoe dat allemaal werkte. Ik heb andere sites gedownload en deze in Microsoft FrontPage geopend. Op een gegeven moment begreep ik hoe dat allemaal was opgebouwd. Later ontdekte ik dat er een index.html nodig was, waar vandaan naar de andere HTML-bestanden wordt gelinkt. Ik heb meteen in FrontPage gestyled, inline en direct in de HTML-code. Het werkte een beetje als Word. In het midden van de pagina een tabel. Op de eerste rij een header-afbeelding. De linkerkolom was de navigatiebalk; in de rechterkolom stond de inhoud. En die was eigenlijk slechts bijzaak. Een paar coole afbeeldingen, een beetje tekst met veel spelfouten. Check – upload naar de server. Gratis domein geregeld en de fanpagina trots in het Moorhuhn-forum geplaatst. Boom. De vonk was overgeslagen.

Vele websites zouden volgen. Elke week kregen ze een nieuw 'design'. Ik werd steeds beter en stapte op een gegeven moment over op Adobe Dreamweaver. Ik leerde dat je de styling ook in een apart CSS-bestand kunt doen. Later heb ik daarmee de website van een bigband gebouwd waarin ik trompet speelde. Ook deze site kreeg elke maand een nieuw design. Het werd een hobby.

Het fascineerde me gewoon. Ik kon het internet vormgeven! Ik vertelde de browser wat er moest staan en hoe het eruit moest zien. En dat resultaat kon iemand anders gewoon zien. En ik mocht mezelf webmaster noemen. Megacool.

Dat was wat ik wilde doen. Maar voor een mediacollege en voor school was ik altijd te lui. Daarnaast was het ook een moeilijke leeftijd, denk ik. Dus begon ik een technische opleiding als CNC-draaier/frezer/slijper in een bedrijf dat motoronderdelen voor de Formule 1 produceerde. (Mijn vader zei namelijk dat ik iets moest doen.) Daar moest ik dus ook programmeren.

De jaren verstreken, ik wisselde van productie naar kwaliteitscontrole en later naar meetprogramma-ontwikkeling. Het technische en het programmeren kwamen dus altijd een of andere manier op mijn pad.

Alles voor de liefde, hè?

Een paar jaar geleden kreeg mijn vrouw de kans op een PhD-positie. Wat ik ervan zou vinden om naar een eiland te verhuizen waar Nederlands wordt gesproken? Ik dacht: "Ja, leuk! Curaçao!" Bleek dat het om de Noordzee ging en het bedoelde eiland Texel was. Ze kon aan de slag op het onderzoeksinstituut NIOZ. Ik had nog nooit van Texel gehoord, maar de foto's zagen er mooi uit. Dus ik heb besloten mee te gaan en de kans aan te grijpen om iets anders te proberen. Namelijk dat, wat ik altijd wilde doen. Websites bouwen. Alles voor de liefde, hè?

Op het eiland heb ik dus de overstap gemaakt. Ik heb deelgenomen aan een Full Stack Development Bootcamp. Daar heb ik geleerd om web-apps te bouwen, op basis van React, Node, Express en MongoDB. Ik vond de technische kant leuk en uitdagend, maar het design van de apps was voor mij toch altijd belangrijker. Daar beleefde ik het meeste plezier aan. Daarom heb ik een extra cursus in responsief webdesign gevolgd. Daaarbij bouw je website zodanig op, dat ze er op elke schermgrootte goed uitzien en zich dynamisch aanpassen. Daarnaast heb ik Nederlands geleerd. Elke dag. 

Als ik op de fiets boodschappen ging doen, reed ik altijd langs het kantoor van Webjongens. Ik dacht, hoe cool zou het zijn om hier een baan op Texel als webdeveloper te krijgen? Dat werd mijn volgende doel! Ik had weliswaar geen werkervaring, maar ik was wél gemotiveerd. Toen ik mijn sollicitatie had verzonden, kreeg ik een paar minuten later een antwoord van Carst. Ik kon die dag nog langskomen, anders was hij een paar weken met vakantie. Ik had helemaal geen tijd om erover na te denken. Prima, dan ga ik direct heen! Omdat ik de sollicitatie in het Nederlands had geschreven, voerden we het gesprek ook in het Nederlands. Dat was niet zo gepland, maar ik geloof dat Carst onder de indruk was.

Zoals jullie je misschien al konden voorspellen, heb ik de baan gekregen. Een plek waar ik kon leren en ervaring kon opdoen. En dat heb ik gedaan.

Mijn creativiteit en technische kennis kwamen goed van pas.

Ik kreeg na korte tijd mijn eigen project en was megatrots op het moment dat de website live ging. Vele projecten volgden. De sites werden groter en uitgebreider. Mijn creatieve en technische kennis kwamen goed van pas in het team. Dankzij de Responsive-designcursus die ik eerder had gevolgd, konden we veel zaken verbeteren. Samen hebben we een grote sprong voorwaarts gemaakt.

Ik heb het dus voor elkaar gekregen – de overstap als webdeveloper. In plaats van Curaçao is het Texel geworden. En in plaats van React is het nu Joomla. Ondertussen heb ik al drie Webjongens opgeleid en ze hebben allemaal van mij geleerd. (... en ook enkele van mijn eigenaardigheden overgenomen.)

En dat alles vanwege de Moorhuhn.
... waar ik trouwens nog steeds erg goed in ben ;)